บทที่ 121

ในที่สุดมื้อสายก็จบลง น่าเสียดายชะมัด ผมหวังว่ามันจะลากยาวกว่านี้สักหน่อย จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่สนุกขนาดนี้คือเมื่อไหร่

สงสัยที่เขาพูดกันคงจะจริง เวลาที่เราสนุกมักจะผ่านไปเร็วเสมอ

อลิเซียขดตัวอยู่ริมหน้าต่างห่างจากผม มือประสานกันบนตักขณะที่ทิโมธีขับรถพาเรากลับคฤหาสน์ ปากของเธอยื่นออก ดูไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ